Lian Ray is een Franse singer-songwriter die zichzelf verbande naar Amsterdam, na bijna een decennium te hebben geworsteld met zijn innerlijke demonen in Berlijn. Lian Ray maakt eerlijke nachtelijke popsongs met de nadruk op donkere romantiek.
“Rose” werd al opgenomen in 2012, een tijd waarin Aurélien (Lian Ray) verdronk in een poel van leugens, bedrog, drugs en depressie. De nummers, geschreven voor en over Rose, zijn eerlijk en oprecht maar ook pijnlijk in alle openhartigheid. Lian had een korte, destructieve affaire met Rose terwijl ze in Berlijn woonde. Rose verdween vrij snel, maar liet voor de gebroken songwriter een muze achter - een muze die mythologische proporties aannam. Het album bleef op de plank liggen, en Aurélien was voor langere tijd onvindbaar. Snowstar Records wist hem - in betere omstandigheden - op te vissen, waardoor het album nu eindelijk vrijgegeven wordt.
Op het licht-sarcastische maar mooie Rose (Preface) zingt Lian Ray “Je bent een lafaard en ik ben een leugenaar, we zijn een perfecte match. Het nummer Rose is een denkbeeldige dialoog tussen de muze en de schrijver, waarin het verhaal van het album wordt samengevat. Het is ook een lofzang voor onschuld, gevuld met spijt. Dit is waar het allemaal fout ging voor Lian, met hints over drugsmisbruik (“your eyes are powder blue”) en destructief gedrag dat volgde op deze korte relatie. De muze heeft zeker haar werk gedaan, want 'Rose' biedt een donker, eerlijk verhaal over catastrofale liefde. Mateo gaat over verlangen en is geschreven vanuit het perspectief van een destructieve driehoeksverhouding. Lian Ray vertelt het verhaal over het vallen voor zijn muze Rose, terwijl hij tegelijkertijd lijdt aan de gedachte dat ze terug gaat naar haar vriend Mateo.
Het donkere Demons heeft een zeker country flair. Ik heb het nummer meermaals afgespeeld en telkens ik mijn ogen sluit zie ik voorbijwaaiende tumbleweeds en een eenzame cowboy die op zijn paard de zonsondergang tegemoet rijdt. Dancing Like A Flame is een ideaal nummer voor een filmsoundtrack en ademt een sfeer uit die ligt tussen verdriet en hoop. Maps gaat over een ander hoofdstuk in de tumultueuze fase die Lian doormaakte tijdens het schrijven van zijn debuutalbum 'Rose' in 2012. Maps gaat niet over Rose (de korte relatie die de albumtitel en de rest van het albumverhaal inspireerde ), maar over een andere, zeer intieme relatie die Lian had. Lian en de vrouw groeiden in een korte tijd ontzettend dicht naar elkaar toe, maar uiteindelijk lukte het hem niet zichzelf onder controle te houden. Hij gleed verder af in drugsmisbruik en ze verloren het contact, maar niet voordat Lian haar een belofte deed in het lied: "If you wait for me, I promise I’ll make it up to you". In 2016, toen Lian verrassend genoeg nog leefde en ging revalideren, ontmoetten ze elkaar opnieuw. Ze zei dat ze altijd verliefd op hem was gebleven. Lian herpakte zich eindelijk en begon te werken aan de belofte om het goed te maken.
Na de verdwijning van zijn muze Rose bleef Lian achter met een gebroken hart. Terwijl hij het verlies probeerde te verwerken, veranderde de pijn al snel in boosheid. A Game laat Lian Ray zo op zijn donkerst zien: bitter en vol wraakzucht. In het nummer is hij op zoek naar destructieve manieren om zijn muze terug te krijgen ("what will it cost / to bring you safely back to the shore?") en herhaalt hij een aantal van de terugkerende masochistische nuances van het album ("Can I play with you / Can I hurt you too?"). Bij het droevige Don’t Cry Blue Eyes is het risico groot dat je juist wel huilt. Tijdens Anything but you zul je ook moeilijk de zakdoek droog houden. Das Drama (Epilogue) sluit het album op een prachtige, introverte en bescheiden manier af.
