Met “Blauwe Vear” geeft Rowwen Hèze frontman Jack Poels zijn eerste solo-album uit. Het werd een openhartig album vol ingetogen americana muziek met kleine woorden over grote emoties. Geen polka of tex-mex, maar melancholie en weemoed; akoestische luisterliedjes van een man met een gitaar en een verhaal.
Op Achtertuin bewijst Jack Poels zich als de Nederlands-Limburgse Johnny Cash. Kermis In de Hel is een triest-vrolijk contadictorisch lied dat me doet denken aan de werken van Guido Belcanto en Jan De Wilde. Over 11 blijkt een door de zomerzon beschenen Limburgse country-ballade.
Verder brengt je verder terwijl je liever ter plaatse blijft trappelen om te genieten van het moment. Zwaor en breekbaar – zo voelt Jack Poels zich in dit fragiele lied van diepe gedachten waarin hij zich vergelijkt met een koffer. In Chaufeur mijmert poels zich op melancholische wijze terug naar deklas van vroeger.
Het ogenschijnlijk liefelijk lied Als een Kiend bedriegt, want Jack Poels zit met grote ogen, rechtop in zijn bed, half versteend van de schrik, net zoals toen hij een kind was. In het filosofische Van Leave – van leven ga je dood, huldigt Poels het gelijkheidsbeginsel en –einde. De Blauwe Veer is een ontroerend lied waarbij ik zowaar een traantje wegpink.
Op en Neer gallopeert het leven op en neer als eb en vloed en als droom en wakker worden. Het weemoedige Geleuf Het Mar Neet beroert hart en ziel. Later sluit het album op prachtig pakkende wijze af.
