Tijdens de productieve zomer van 2017 zagen we Barely Autumn aan het werk op Genk On Stage. We schreven daarover: Barely Autumn brengt songs die telkens opnieuw enorm gevoelige snaren weten te raken. Net zoals een artiest en band als Eels dat ook kunnen, doet Nico en zijn kompanen dit op een heel bijzondere, uitzonderlijk magische wijze. De vergelijking met Eels merken we ook op bij het beluisteren van Barley Autumn , op 29 september op de markt gebracht via Zeal Records.
All My Heroes Are Dead is een song boordevol melancholie, en weemoedigheid die gevoelig snaren raakt. Dat is zowat de rode draad doorheen de gehele plaat eigenlijk. Want ook Loosing Ground, het wonderbaarlijke Go Your Way, met een pakkende boodschap raken je hart heel diep, net doordat Nico die songs heel gedreven brengt, vanuit zijn eigen hart en zielsroersels. Dit met enorm veel emotie, gerugsteund door muzikanten die een klankenpallet naar voor brengen, waarbij je niet anders kunt dan een traan wegpinken. Van geluk of diepe ontroering? Dat laten we in het midden.
Barley Autumn wil de luisteraar niet onderdompelen in depressieve gedachte. Maar net zoals dat bij Eels het geval is, blijkt Barley Autumn een band te zijn die eveneens over deze uitzonderlijke kwaliteit beschikt om donkere gedachten om te zetten in een deugddoend gevoel diep vanbinnen. Emoties bespelen doet de band telkens opnieuw. Songs als Goodbye/Farewell, Songs, Ronny, Innocence. Ze klieven door je hart en ziel als botte bijlen.
Hoewel het vooral die enorm breekbare, warme stem van Nico is die telkens opnieuw ons koude rillingen bezorgd, kunnen we ook niet voorbij aan de magisch mooie instrumentale aankleding. Elke schakel binnen de band is namelijk even belangrijk. Het is net de samensmelting tussen die bijzondere stem van Nico met het aanbieden van een aangrijpend klankenbord, dat ons uiteindelijk compleet over de streep trekt. Zonder die instrumentale aankleding, staat Nico een beetje te roepen in de woestijn. Uiteraard krijgen we een krop in de keel als Nico je enerzijds met zachtmoedige stem tot gemoedsrust brengt, om later bij Fame, met een zekere frustratie in zijn stem zijn onmacht haast uit te schreeuwen.
Wat ook belangrijk is om te vermelden: doorgaans slaat bij dit soort schijven de verveling na een tijdje toe. Maar net doordat Barley Autumn over een soort magische kracht beschikt om je te ontroeren, te bedwelmen en te hypnotiseren dankzij het brengen van songs die je niet enkel een krop in de keel bezorgen, maar ook doen wegzweven naar onaards mooie wegen. blijf je dan ook geboeid luisteren en vooral genieten. Nico en de zijnen vertellen bovendien ook u en mijn verhaal. En dat is voorwaar de reden, waarom we bij elke luisterbeurt opnieuw wegdrijven, heel ver wegdrijven.
We kunnen dan ook besluiten:
Deze schijf heeft dus vooral een diepe indruk gemaakt op ons, om bovenstaande reden. En omdat Barley Atumn - en dat kunnen we niet genoeg herhalen - vooral doet denken aan één van onze favoriete bands binnen 'depressieve muziek brengen, die intensief je raakt' - Eels-, Hen daarom het stempel 'de Eels van de lage landen' opkleven, het is hen , ondanks dat dit mag gezien worden als een compliment, echter tekort doen. Want Barely autumn is vooral zichzelf. Breekbaar als porselein tot scherp snijdend als een vlijmscherp mes dat je hart doorklieft van pure intensiviteit. Is onze eindconclusie.
Tracklist:
