Coalescaremonium begint een vaste waarde te worden in het Brusselse! Het burleske, de vele artiesten die hun werk (schildererijen en tekeningen mogen exposeren), de modeshow, de verklede mensen (belle epoque stijl versus steampunk) en de vele groepen van allerlei allooi die hun ding mogen doen maken van dit gebeuren een uniek iets!
Van bij mijn aankomst valt het op dat ze echt hard hun best gedaan hebben om ook de aankleding in orde te brengen, alles past binnen deze unieke sfeer. De openingsceremonie was ook wel de moeite: je kon er kennismaken met de vier organisatoren terwijl ze muziek en poëzie brachten, netjes uitgedost in prachtkostuums! Ik ben onder de indruk. Vorig jaar had ik hier al moeten zijn, maar toen zorgde de griep ervoor dat ik eerder thuis moest uitzweten. Er staat al flink wat volk en dat geeft ons ook een goed gevoel. Heel wat mensen komen ook uit het buitenland en dat zorgt voor een fijn cachet!
Hedera Helix is de openingsact: we krijgen een ware show met danseressen die zich uitkleden en verkleden van gitzwart zonder masker, met masker en vervolgens in een prachtige jurk. Een hulpje die netjes gekleed is in een aangepaste kledingstijl. Het begint met opzwepende beats, elektro, met af en toe een gitaar terwijl de frontman zowaar poëzie staat te debiteren in het Nederlands. Ik heb hen al eerder aan het werk gezien en kan alleen maar vaststellen dat er vooruitgang op zit: alles klinkt beter en de show is top! Wanneer de piano de overhand neemt zie ik wat mensen de zaal verlaten en pas terugkeren wanneer ook de beats terug zijn. Hun cover van de Franstalige hit van destijds C’est la Ouatte van Caroline Loeb mag er best wezen! Ze eindigen met een nieuw nummer, meteen ook tijd om wat promotie te maken voor hun nieuwe CD. Ik heb er alvast van genoten.
S.E.M. is een opkomend talent binnen de internationale chiptune scene en was eerder al te gast op events zoals Nintendoom en Superbyte. De kleine kapel is letterlijk iets te klein voor deze ster, het publiek dat er binnengeraakt geniet er alvast met volle teugen van! SEM is duidelijk wat nerveus, dat merk je aan zijn doen, maar muziekaal zeker niet. Af en toe is er wel een kleine technische storing, maar dat steken we op het systeem die S.E.M. zijn beats niet aan kan (bedoeld met de nodige knipoog). Een leuke extra is dat hij een opname met Coalescaremonium in een van zijn nummers heeft verwerkt.
Tussendoor krijgen we een fijne modedéfilé van Somnia Romantica waarbij ik héél wat knappe jurken mag aanschouwen. Een vrouw gehuld in het zwart staat ten midden van de catwalk die ze voor de gelegenheid hebben aangelegd. Het podia word namelijk met elk optreden veranderd van indeling. De modellen komen langs de vrouw en lijken telkens hulde te brengen door een bloem voor haar voeten neer te leggen.
Pretentious Moi? Is de eerste groep naar wie ik heb uitgekeken! Overgekomen uit Londen bezorgen ze ons een fijne set waarbij duidelijk af te lezen is dat ze hier graag zijn en dat ze van elke seconde genieten! Je voelt het gewoon en het spat er van af! Ze brengen zowel hun bekendere nummers als nieuw materiaal en alles gaat er vlot in. Als ik de zanger zie kan ik het niet laten om even een vergelijking met Moonspell te maken: deze podium act is top! Op muzikaal vlak hoor ik wat Sisters of Mercy (Gothic Rock met een drummachine) invloeden, inclusief een dame met een héél sterke stem. De drie gitaristen weten ook wat het is om alles te geven en genieten er zichtbaar van! Ik noteer alvast een eerste hoogtepunt!
KnK bestaat uit een duo: K1 (Slave Separation) en K2 (Euphoric Existence). Ze brengen drone noise EBM. Ook nu is het duidelijk dat je voor een iets grotere ruimt zou kunnen zorgen, want deze heren kunnen gerust meer volk aan. Je moet het wel aandurven om een eigen versie van de cult hit van Type O Negative te brengen: My Girlfriend’s Girlfriend! Tegelijkertijd zie ik ook héél wat mensen dansen in de grote DJ ruimte.
De iets mindere kant aan deze avond is het rijkelijk achterop lopen voor wat betreft de tijdstabel. Maar wetend dat een groep als Sirenia al de moeite van de wereld heeft gedaan om hier te geraken vanuit Noorwegen en vele omboekingen, nemen we het erbij met een glimlach. Het is ook fijn dat je hier ook gewoon van op een afstand kan toekijken op fijne stoeltjes en terwijl rustig je verslag aan een tafeltje kan neerpennen. Bombastische gothic metal muziek, krachtige grunts, zeemzoeterige sirenen zang, een drummer die lekker hard mept: alle elementen zijn er om van dit optreden een geslaagde avond te maken! Morten Veland is een impressionante figuur, net als de knappe Ailyn. Hun laatste CD The Seventh Life Path is een schot in de roos end at hebben ze deze avond bewezen! Keer op keer bleven ze het publiek aanvuren en keer op keer vertelden ze hoe blij dat ze zijn om nog is in ons land te kunnen spelen. Het eerste optreden van Morten buiten Noorwegen was in ons landje en dat onderstreept zijn sterke band met ons klein landje! De hoogtepunten zijn talrijk: The end of it all, Once my light, Sven Widows Weep, My Minds Eye’s en als laatste Path of Decay! De fans krijgen hen zover dat ze zelfs even terugkomen voor een bisnummer My Destiny coming to pass!
Hierna was het nog de beurt aan Max Lilja uit Finland, stichtend cellist van Apocalyptica (en gaat ook mee op tour met Tarja). Deze avond brengt hij zijn solo project: minimal electro doorspekt met zin cello sound. Het werd een best leuke set die gerust in de grotere zaal had gepast. Hij sloot zijn set af met het theme song van Twin Peaks.
Iszoloscope brengt een mix van industrial, break-core, rhythmic noise, psy-trance, electro-acoustic en ambient music. Een zwaar feestje op het einde van een lange dag! Iedereen genoot er zichtbaar van, ondanks het late uur.
Luminance mag in de kapel afsluiten met donkere synth geluiden en beangstigende stemmen, maar tegen dan ben ik al lang in droomland. Onze fotograaf was nog wel van de partij. Dit was het enige optreden dat gelijktijdig bezig was met een optreden in de Concert room. Het volk dat niet meteen interesse had op de zware beats van Iszoloscope kon hier terrecht. Luminance bracht muziek waar je als het ware in trance van zou kunnen vallen, maar die nog steeds doet bewegen. En dat werd ook gedaan, de zaal was hier opnieuw voor een laaste keer goed gevuld.
Daarnaast bleven heel wat mensen tot heel laat doorfeesten in de Concert zaal waar Dj ChavakiaH zijn ding kon doen! Mensen die dan nog niet uitgedanst waren konden hier zeker hun slag slaan.
Het was een rijk programma met de nodige afwisseling. Brussel mag maar al te blij zijn dat er nog mensen zijn die onze hoofdstad animeren en dat nog met verve doen! Achteraf was ik ook zeer blij dat ik mijn wagen op de ruime en gratis parking van het jubileum park heb achtergelaten, op 5 minuutjes wandelen doorheen een veilige buurt … Je komt het niet vaak meer tegen in Brussel!
Of Mice & Men
Posted by Snoozecontrol on Wednesday, 25 March 2015
