Op zaterdag 5 maart trokken we naar muziekcentrum Trix te Antwerpen voor Togetherfest. Met hardcore legendes Gorilla Biscuits als headliner en een paar goede supportbands was een avond vol stevig gitaarwerk verzekerd!
Het Duitse GWLT mocht het startschot geven. Zij brachten een mix van gerapte vocalen over zware gitaarlijnen, waardoor het geheel vrij nu-metal achtig klonk en mij niet echt kon bekoren. Het feit dat al hun teksten Duitstalig waren werkte de toegankelijkheid van hun muziek niet in de hand. Ook Miles Away was een band waar ik voorheen nog nooit van gehoord had, maar in tegenstelling tot de vorige hebben deze heren mij aangenaam verrast. Hun melodische hardcore - denk aan een veel stevigere versie van Rise Against - bracht de zaal in beweging en zorgde voor een leuke sfeer.
Toen Touché Amoré aan hun set begon merkte je dat zij de eerste band van de avond waren met een fanatieke aanhang die echt voor hen gekomen was. Voor mijn smaak was het allemaal net iets té emotioneel, maar de hardere muzikale stukken zaten wel zeer goed. Ze zetten voor fans van dit soort stijl wel een hele goede show neer waar ik toch af en toe van kon genieten op mijn plekje achter in de zaal. Het hoogtepunt hiervan was voor mij het moment dat Modern Life Is War zanger Jeffrey Eaton zijn enthousiasme niet meer kon bedwingen en een stukje kwam meezingen op podium.
Daarna was Modern Life Is War zelf aan de beurt. Ze zijn een band met een stevige livereputatie, ik zag ze in 2014 al eens aan het werk op Groezrock en was toen danig onder de indruk. Ook nu bevestigden ze die reputatie door een intense set te brengen met nummers als ‘D.E.A.D.R.A.M.O.N.E.S.’ en ‘Chasing My Tail’. Toen ze mijn favoriete nummer ‘Health Wealth And Peace’ nog speelden ook was hun optreden voor mij compleet geslaagd.
Het uurtje Gorilla Biscuits samengevat in één zin: Vijf mannen die gewoon de pannen van het dak spelen met hun pure no-nonsense hardcore. Het trompetgeschal van traditionele opener ‘New Direction’ was al meteen aanleiding om te beginnen dansen en massaal het podium te beklimmen. Ze lieten het tempo niet zakken met nummers als ‘High Hopes’ en ‘Biscuit Power’. Frontman Anthony ‘Civ’ Civarelli krijgt iedereen op zijn hand met zijn ongebreideld enthousiasme. Je zag heel het optreden lang een grote lach op zijn gezicht alsof hij na al die jaren nog steeds niet kan geloven dat hij voor zoveel mensen mag optreden. Met ‘Sitting Around At Home’ kreeg het publiek even wat ademruimte, maar veel tijd om te bekomen was er niet want het tempo ging meteen weer te hoogte in met ‘Hold Your Ground’ en ‘Big Mouth’. Ook een cover van hun grote voorbeeld Minor Threat - met het gelijknamige nummer - mocht niet ontbreken. Omdat ze ‘geen pretentieuze rockband zijn die van het podium gaan om hun ego te boosten alvorens de toegift te spelen’ gaan ze gewoon door met spelen. Na het uitsterven van de laatste noten overheerst het gevoel van een echte hardcore legende aan het werk gezien te hebben, een titel die ze voor mijn part meer dan waard zijn!
