Het is telkens reikhalzend uitkijken naar een nieuwe release van Amorphis. De sympathieke Finnen staan voor Death Metal van melodieuze kwaliteit gebracht met een gezonde dosis positieve agressie in zowel zuivere als brullende vocalen. In 2015 brachten ze ons één van hun beste albums, Under The Red Cloud.
Amorphis is ongeveer gestart op het moment dat de liefde voor metal in mezelf begon open te bloeien. Tegen de tijd dat ik er volop in zat brachten ze hun klassieker Tales From The Thousand Lakes uit. Maar desondanks de ongeschreven regel dat de eerste cd die je van een band leert kennen voor altijd de beste blijft, werd deze achteraf bij mezelf toch overtroffen door het debuut The Karelian Isthmus. Die lag in dezelfde lijn als wat bands als Benediction, BoltThrower en Hypocrisy in die tijden los lieten. Een ongelooflijk boeiende tijd voor liefhebbers van melodieuze doch stevige, zware Death Metal.
Amorphis is echter een band die gelooft in evolueren en daar zijn ze op Tales... aan begonnen en nooit meer op terug gekomen. Elegy, hun derde meesterwerk, toonde dat je ook met zuivere stem goede metal kan creëren. Je kan gerust zeggen dat ze daarin een pioniersrol hebben gespeeld. De grootste en meest ingrijpende verandering in de sound van Amorphis kwam er in 2006 toen Tomi Joutsen de band vervoegde om de zang op zich te nemen. Deze man, met de toen nog zeer lange dreads, gaf de band een tweede adem en zorgde in de studio én tijdens live optredens voor de zuurstof waar de ganse band van kon leven.
Ondertussen zijn we aan de zesde cd gekomen, met Joutsen aan de microfoon. Na de vorige vijf hadden we het eigenlijk stiekem allemaal wel gehoord en konden we ons moeilijk voorstellen dat Amorphis anno 2015 nog zou kunnen verrassen. Maar kijk, het gebeurde. Joutsen verloor zijn wilde haren en heeft die blijkbaar door de mix gedraaid. Under The Red Cloud is simpelweg een pracht van een plaat! Het bruist van de energie. Joutsen zingt nog beter dan anders en de muziek swingt en dendert zo lekker dat het onmogelijk is om de cd niét in haar geheel uit te luisteren.
Opener en titelnummer Under The Red Cloud herbergt een heerlijke melodie. Wat mooi is is dat ze twee keer dezelfde melodie gebruiken maar de tweede keer toch interessanter maken. Op de fantastische tracks Dark Path en The Four Wise Ones hoor je Amorphis werkelijk de sneeuw van hun landschap blazen. Verdere “uitschieters” zijn het mooi opgebouwde Death Of A King, het iets zachtere en zeer melodieuze Bad Blood en Enemy Of The Gates.
Naar verluid gaf Amorphis in een interview aan dat de “Tales…”-tour hun heeft geïnspireerd. Dat hoor je wel door de intensiteit doorheen de ganse plaat. Ik koop alvast een nieuw blik superlatieven tegen de volgende release!
