Pommelien Thijs blijft zich in een opvallend tempo ontwikkelen: van actrice in onder meer #LikeMe en Knokke Off tot een van de meest succesvolle popartiesten van het moment in Vlaanderen. Live heeft ze haar reputatie stevig verankerd. In Ancienne Belgique speelde ze meermaals voor een uitverkochte zaal (ik was erbij en voelde meermaals de hele zaal daveren), waarbij haar energieke performances steevast zorgen voor een intense publieksbeleving. Ook in Nederland groeit haar bereik, met onder meer sterke festivaloptredens zoals op Vestrock (waar ik constateerde dat ze ook daar een pak volk aantrekt die speciaal voor haar komt). Daarnaast breidt ze haar livecircuit verder uit met optredens op een Franstalig festival (Ronquières Festival) , naast haar aanwezigheid op de grotere Vlaamse podia. Op muzikaal vlak blijft ze scoren met succesvolle singles en albums die hoge noteringen behalen in de hitlijsten en streamingrecords neerzetten. Haar werk leverde haar bovendien meerdere onderscheidingen op binnen de Vlaamse muzieksector, wat haar positie als toonaangevende artieste bevestigt. Ook haar concertreeksen blijven bijzonder: ze speelt regelmatig meerdere avonden na elkaar uitverkocht, waarbij elke show subtiel verschilt van de vorige — een aanpak die haar live-ervaring fris en uniek houdt. Met die constante groei rijst de vraag niet zozeer óf ze haar niveau kan vasthouden, maar hoe ze zichzelf artistiek verder zal blijven uitdagen. De verwachtingen voor een volgend album liggen dan ook hoog. Lees het hieronder:
Even de cijfers:
Live zette ze een uitzonderlijke prestatie neer in de Ancienne Belgique, waar ze 9 keer op rij uitverkocht speelde — een absoluut record, waarmee ze onder meer dEUS (8 shows) voorbijstak.
In Nederland zet ze de volgende stap met haar eerste en grootste soloshow in AFAS Live (1 show).
In Vlaanderen groeit ze ondertussen door naar grotere zalen: in de AFAS Dome (het vroegere Sportpaleis) staat ze in 2026 minstens 5 keer, wat haar positie als top act bevestigt.
Muzikaal brak ze door met onder meer:
Haar album Per Ongeluk (2023) groeide uit tot een commercieel en streaming succes en leverde haar een reeks onderscheidingen op.
Qua prijzen:
Ook live blijft ze zich onderscheiden: ze speelt regelmatig meerdere avonden na elkaar uitverkocht, waarbij elke show inhoudelijk varieert — een bewuste artistieke keuze die haar concertreeksen dynamisch houdt.
De centrale vraag is dan ook niet of ze haar niveau kan aanhouden, maar hoe ze haar succes verder zal vertalen naar een duurzaam internationaal traject. Met het oog op een derde album liggen de verwachtingen hoog — en terecht.
Op nu naar het eigenlijke concert, te beginnen met de Britse openingsact (wat wederom uniek is voor haar):
Chloe Slater opende haar set strak en overtuigend. Haar sound verraadt duidelijke invloeden uit de new wave, met referenties naar Siouxsie and the Banshees, aangevuld met hedendaagse pop- en rockelementen die doen denken aan Olivia Rodrigo. Vocaal staat ze er: haar stem is helder en draagt moeiteloos doorheen de set. Ook qua podiumpresence weet ze te overtuigen, zowel met gitaar als in de meer uitgepuurde momenten zonder instrument. Wat momenteel nog ontbreekt, is een reeks uitgesproken hits die de volledige set op hetzelfde niveau tillen. Het begin en het einde klonken sterk, maar in het middendeel zakte de spanningsboog lichtjes weg.Dit voelt echter duidelijk als het begin van een veelbelovend traject. Met het juiste materiaal en verdere ontwikkeling zou haar naam binnen enkele jaren wel eens in een heel andere context kunnen vallen — als artieste die ooit het voorprogramma verzorgde, maar inmiddels zelf de affiche draagt.
.jpg)
Fans weten het inmiddels: zodra ABBA door de boxen klinkt, gaan we van start (en begint de massale samenzang al) — ook deze avond vormde daarop geen uitzondering. Een sfeervol en doordacht introfilmpje rond de vraag ‘Waar wachten we op?’ dreef de spanning geleidelijk op. De voice-over werd verzorgd door Sien Eggers, wier stem later op de avond nog een rol zou spelen. Opvallend was de keuze om Ik Moet Gaan als openingsnummer te brengen — een nummer dat evengoed als afsluiter van de reguliere set had kunnen functioneren. Het bleek echter een doeltreffende opener: het publiek was meteen mee en zong massaal, wat de toon zette voor de rest van de avond. De zangeres koos voor een gelaagde opbouw van het nummer, dat uitmondde in een aangepaste, meer elektronische bridge die duidelijk in de smaak viel. Meteen werd ook duidelijk dat er veel aandacht was besteed aan de productie. Meerdere schermen zorgden voor een dynamisch visueel geheel — soms afzonderlijk ingezet, dan weer samengebracht tot één groter canvas. Ook het pad achter de muzikanten veranderde herhaaldelijk van vorm, wat extra visuele variatie bracht. Daarnaast speelde de lift vooraan het podium een prominente rol: die werd meermaals ingezet om zowel de artieste zelf als haar dansers op een theatrale manier te laten verschijnen.
Entertainment heb ik altijd één van haar beste nummers gevonden en vandaag werd het nummer in vol ornaat gebracht, met dansers en al. Het was precies zoals het hoorde en die dansers zullen we nog wel een paar keer zien terugkomen. Deze avond zou ze alles uit de kast halen, zowel op vocaal, visueel als op muzikaal vlak. Ja: ze bewijst hiermee dat ze echt wel aan de top staat en wie haar nog wil evenaren zal een versnelling hoger moeten schakelen. Erop Of Eronder laat de hele zaal ontploffen (door het gespring voel je het hele gebouw trillen en dat zal niet de laatste keer zijn).
Af en toe is er een akoestisch triootje, waarbij ze deze avond Het Beste Moet Nog Komen op deze wijze brengt (en ja: ook nu blijft het publiek keihard NEEN schreeuwen als Marco Borsato ter sprake komt). Tussendoor af en toe ook nog iets anders aantrekken (telkens iets wat ze zelf heeft gemaakt, klein steekje naar al die artiesten die dure stukken laten overkomen vanuit één of ander duur Modehuis). It's entertainment van de bovenste plank! Net als Siglo XX kan ze het niet laten om af en toe op het scherm politieke boodschappen de wereld in te sturen: een schop onder de kont van Trump en Benjamin Netanyahu (Oog voor een Oog). Met MEAU nam ze op haar beide albums telkens een nummer op en vanavond komt onze Nederlandse dame haar ook nu even live bijspringen, waarbij het toch wel opvalt dat In Het Midden duidelijk het sterkste van beide nummers is. Af en toe speelt ze letterlijk met de camera (in de hand), wat dan weer voor extra pittige beelden weet te zorgen. Zilver blijft het sterk doen en helaas blijft de tekst brandend actueel. Als een tornado raast ze door haar set en ja: dit is een mooie brug om haar zus Kaat er even bij te halen voor een sprankelend duet (wanneer gaat Kaat eens zelf iets uitbrengen horen we sommigen luidop denken). Van wervelend tot pakkend, altijd wanneer je het niet verwacht is er die switch. Af en toe is er een lange intro, maar nu de show voorbij is kan ik zeggen dat het is omdat er een swicth is (nieuwe kleding, verandering op het podium) of zoals naar het einde toe: Pommelien die in een clip een ladder beklimt om dat ook in het echt te doen en plots hoog boven het publiek uit te komen en vanuit de hoogte te zingen (Bel Me Als Je Thuis Bent en Cassandra). Ook de catwalk en het kleine ronde mini podium gebruikt ze ten volle (oa voor de intiemere momenten of juist voor de knallers in haar set). Knallen doet ook het feestkanon die kleine papiersnippers de lucht inschiet. We zwijgen dan ook over de Rammstein momenten waarbij er plots vuurlansen de lucht inschieten. Alles kan en geen enkele inspanning is te groot om er een waar spektakel van te maken en dat ze beseft ze. Om die reden bedankt ze ook expliciet iedereen die mee heeft geholpen om er een heus feest en totaal spektakel van te maken.
Bazart zal hier later ook nog eens optreden en dat is dan weer een bruggetje naar Mathieu Terryn die plots vanuit de lucht neerdaalt al zingend, wat dan weer Pommelien de tijd geeft om zich vanuit haar hogere positie weer naar het hoofdpodium te begeven. Aan alles is gewerkt, over alles is goed over nagedacht en dit duet past ook perfect in dit kader. Hiernaa gaat het tempo omhoog en mag de gitarist nog is lekker schuren, wat dan weer nogmaals aangeeft dat Pommelien echt wel iets harder klinkt dan in het begin van van haar solo carrière. Haar reguliere set eindigt dan ook met knallers: Dunne Lijn, Medeplichtig en Ongewoon.
Het publiek krijgt uiteraard nog twee extra's: Ben Je klaar (had ik eerder als opener gebruikt, maar het blijft een steengoed nummer, gelijk waar in de set). Dit nummer klonk overigens nog steviger dan op de plaat (zelfs de switch naar het eerder omschreven als Regi-achtig brengt ze ruiger en scherper). Met Atlas breekt ze het kot een laatste maal af en mag iedereen nog is mee op het podium.
Prachtig, wervelend en visueel indrukwekkend — dit was simpelweg groots entertainment. De artieste verkende moeiteloos elke hoek van de zaal, legde zichtbaar heel wat meters af en wisselde meerdere keren van outfit. Vocaal schakelde ze overtuigend tussen breekbare, ingetogen passages en krachtige, rauwere uithalen. Het geheel stond als een huis: een doordachte productie gecombineerd met een sterke liveprestatie. Dit was entertainment van het hoogste niveau, én tegelijk een demonstratie van vocale controle en veelzijdigheid. In een tijd waarin livezang niet altijd vanzelfsprekend is (denk Madonna, Britney Spears), onderstreept ze dat ze haar plaats op dit podium meer dan verdient. Voor wie haar kunnen nog in twijfel trekt: de feiten spreken voor zich. Live overtuigt ze, en dat op een manier die moeilijk te weerleggen valt vanuit de zijlijn. Dit is een artieste die zichtbaar de regie in eigen handen houdt en haar artistieke keuzes zelf vormgeeft.
We zien haar groeien van jonge belofte tot de toonaangevende Godin binnen de Vlaamse popscene: haar parcours is indrukwekkend — en gezien haar leeftijd lijkt het einde van die groei nog lang niet in zicht.
.jpg)
Setlist:
(Acoustic)
(with MEAU)
(with MEAU)
(Jaap Reesema cover)
(with Kaat)
(B-stage)
(B-stage)
(Bazart & Pommelien Thijs song) (with Mathieu Terryn)
