God=doG is het collectief rond Belpop-icoon Rudolf Hecke en bestaat uit Yassin Joris (Jokke, Naima Joris), Nikkie van Lierop (IH8CAMERA, Erotic Dissidents, Praga Khan), Klaas Tomme (Iskander Moon, Illuminae) en Toon Derison (Steven De Bruyn, El Fish).
Rudolf Hecke bracht in 1989 zijn eerste solo-album “God is dog spelled backwards” uit. De plaat werd prompt door De Morgen uitgeroepen tot beste Belgische album van het jaar. Humo kroonde hem tot “De Nick Cave van Vlaanderen”. Vervolgens trok Rudolf op een never-ending tour langs jeugdclubs en festivals. Hij trad ook vaak op als support van internationale topacts; Iggy Pop, Sugarcubes, Triffids, Einsturzende Neubauten, SPK, Peter Hammill, Bob Geldof, Björk…
A Stronger Man klinkt een beetje als Lou Reed (ten tijde van The Velvet Underground): lekker retro en met een Amerikaans tintje. De zachte klanken brengen rust, maar de tekst zegt toch iets anders.
Any Wind klinkt haast als een Dead Can Dance intro, tot we plots Nikkie van Lierop met haar engelenstem horen. Als ik me niet mis hoor ik ook strijkers. Feit is dat het een beklijvend mooi nummer is.
Mickael is gedragen door een synth, een stem die het verhaal verteld of het zelfs een beetje mag influisteren, terwijl een spooky geluid op de achtergrond klinkt. De opera-achtig klinkende stem geeft het gaandeweg toch wel een speciaal cachet. Gaandeweg gaat het nummer eerder richting een emotionele trip. Belangrijk daarbij is wederom Nikkie van Lierop’s stem!
It Gets Ugly klinkt zwaarbeladen en is tevens een prachtig duet. Zeemzoet en toch ook een beetje bitter, zo zou jet het ook kunnen omschrijven. Het einde zou ik omschrijven als licht chaotisch.
Eaten By The Light is een halve rocker, met een licht retro sausje en bovenal: excellente gitaarklanken. Het nummer bouwt langzaam aan op om tegen het einde helemaal open te bloeien en dan uit te faden.
The Fear werd al eerder op de wereld losgelaten en is wat mij betreft een excellente keuze! Het nummer klinkt echt lekker, heeft zelfs een haast catchy-achtige toon. Het excellente gitaarwerk in combinatie met de prachtige stem van Rudolf zorgt dat dit echt wel een hit hoort te zijn en een must play op de radio! Maar ja … Wie ben ik?
Take Me Home heeft een hoog PJ Harvey gehalte en dat komt uiteraard omwille van de vocals, maar ook door de muzikale ondersteuning. Zou graag weten wie hier zingt. Wel: wederom Nikkie van Lierop’s stem! Wat en prachtstem heeft die toch!
Let’s Not Give A Damn klinkt warm, zachtjes en een beetje dromerig. Dat je hier verschillende stemmen hoort is een pluspunt (zorgt voor een breder pallet en een extra laagje emoties).
Heroin Eyes doet me een beetje denken aan The Velvet Underground meets Zita Swoon. Het is een pakkend nummer met een donker randje.
The Ending Song klinkt loepzuiver, zacht, pakkend en gezongen door Yassin Joris met hoge klanken (haast breekbaar).
Allereerst: je hoort dat dit een echt band is en het leuke is ook nog dat er veel afwisseling is op vocaal vlak. Een band met verschillende vocalisten is altijd leuk! Hier zit echt muziek in en er zitten ook wat top songs tussen!
Live Shows (More TBC):
18/10 : Boutersem – Magazijn De Snoek
19/10 : Antwerpen – Groene Waterman (literair salon)
27/10 : Hove – Bar Eduard
30/11 : Gentbrugge – JH Asgaart (+ Herman Brusselmans)
12/12 : Amsterdam – Qfactory (+Herman Brusselmans)
03/4/26 : Bredene – CC (+ Herman Brusselmans, Delphine Lecompte)
