Daan Stuyven slaagt er in telkens weer in om onverwacht uit de hoek te komen. Deze week releaset hij een van een nieuw (zij)project; “INK” een tribute aan de songs van The Ink Spots, de intrigerende vocal harmony / pop / rap / jazz group uit de jaren ’30 - ’40. De INK plaat is de perfecte opstap naar nieuwe, eigen songs & trio opnames (album tbc) en voor de opkomende “Crooner” tour met Isolde Lasoen en JF Assy, met meer dan 50 optredens volgende winter-lente 26/27. Check alle data op www.daan.be
In de lente van dit jaar reisde Daan door het zuiden van spanje, en raakte in de ban van de zwarte vuilniscontainers ‘s ochtends in de straten van een leeg dorp. Hij kreeg zin ze te schilderen, groot formaat, met liters zwarte verf. Maar nog voor hij daaraan kon beginnen kreeg hij een telefoontje om een solo-optreden in een Berchems jazzcafé te doen. Nog steeds met zijn hoofd in de verf antwoordde hij spontaan; ok, maar dan alleen met muziek van The Ink Spots. Deze baanbrekende Amerikaanse vierkoppige vocale groep, die in de periode van midden jaren ‘30 tot midden jaren ‘40 hits scoorde door het combineren van pop, jazz, rap, blues, doowop en verfijnde harmonieën, hadden een heel eigen stijl; alle songs hadden consequent dezelfde intro’s, en de even hoog als hoofs zingende frontman werd steeds in vraag gesteld door de diepe parlando’s van zijn tegenspeler binnen de band.
Maar deze muziek, waar hij al decennialang door geïntrigeerd is, ligt mijlenver van Daan’s eigen repertoire - en techniek. Waarop de man die belde voor het jazzoptreden, de contrabassist Fré Madou spontaan voorstelde om mee te spelen, en er meteen de doorwinterde jazzgitarist Bruno De Groote (ex-deus) bij haalde.
Enkele intieme optredens volgden, waaronder een anonieme verschijning op Gent Jazz als "Ink Ognito", een bejaarde Spaanse schilder. Maar om ze écht intiem en eigen te kunnen interpreteren, begon Daan thuis de songs kaal en naakt (de songs) op te nemen in z’n home-studio. De combinatie van Daan’s simplistische gitaarspel, Fré’s meanderende bassen, en Bruno’s strelende improvisaties creëerden een ideale breekbare sfeer voor Daan’s warme stem om de teksten zacht en dichtbij, als in het oor van de luisteraar in te zingen.
Nu, de teksten vroegen hier ook om; de rode draad door àlle Ink Spots songs is de verliefde, of liever verloren, man, die hulpeloos romantisch de ongrijpbare liefde achterna holt. Hartzeer, obsessie & jaloezie, een existentieel totaalpakketje. Soms eenzaam (My echo, my shadow and me), soms vastgeketend (Prisoner of love), radeloos (The gypsy), fatalistisch (I’ll never smile again, Don’t get around much anymore), bedrogen (Do I Worry), dan weer verdedigend (If I Didn’t Care), of paranoide (Whispering Grass), zelfspottend (It’s funny to everyone but me), desnoods chanterend (I Don’t Want To Set The World On Fire), en op z’n best héél even gelukkig met... niets (Nothin’, Java Jive). Als we naar de volgende jaren ‘30 toegroeien met een opmars van manosphere-types, klinkt het verademend om de liefde zoals ze een eeuw geleden werd bezongen terug te horen. Maar ook alle andere facetten van die periode klinken nu intrigerend actueel; de romantiek als escapisme, de uitweg na amerika’s grote depressie, en ook de hunkering naar warmte tegen de achtergrond van de toen - net zoals nu - dreigende oorlogen.
Als visueel vormgever schept deze muziek ook een ideale speeltuin voor Daan om bij elke song een eigen dystopisch beeld te creëren voor het zwart-wit inktoverdropen a(i)rtwork van het album, en de videoclips; check meteen de nieuwe video voor "I Don’T Want To Set The World On Fire", gefilmd helemaal op het (liftloze) dak van de antwerpse Boerentoren, nog zo’n bewogen monument uit de dito jaren ‘30.
Het album is ook een perfect voorgerecht voor Daan’s uitgebreide "Crooner" trio theatertour, winter 26 - lente 27, met dan weer Isolde Lasoen en Jean Francois Assy, en de hoofdschotel; een tweede plaat met nieuwe eigen songs waaraan hij nu in muzikale vuur & vlam doorwerkt.
Foto: Dirk Leunis
