Werchter kreeg gisteren opnieuw een bomvolle festivalweide over de vloer voor Werchter Parklife. Waar een dag eerder Werchter Boutique nog volledig draaide rond pop en partyhits – al werd dat festival vroegtijdig stilgelegd door het noodweer – stond zondag volledig in het teken van stevige gitaren, rap en een headliner waar duizenden fans reikhalzend naar hadden uitgekeken. Van metalcore en hiphop tot een triomfantelijke terugkeer van Linkin Park: Werchter Parklife bewees dat het festivalpark ook buiten Rock Werchter probleemloos een voltreffer kan afleveren.
De openingsset van Phantogram kon die toon echter niet meteen zetten. Het Amerikaanse electrorockduo kreeg de ondankbare taak om de dag op gang te trekken, maar slaagde er nauwelijks in de eerste festivalgangers echt mee te sleuren. De sobere productie bleef vlak aanvoelen en ook muzikaal ontbrak het aan overtuiging. Vooral tijdens "Black Out Days" liep het technisch meermaals mis, waardoor de sfeer op de weide nooit echt loskwam. Het applaus uit de speakers klonk uiteindelijk zelfs luider dan dat van het publiek.
Hoe anders was dat bij LANDMVRKS. Nog voor de Fransen het podium betraden, werden ze al enthousiast onthaald. De metalcoreband, die op het laatste moment Against The Current verving, bewees meteen waarom die vervanging meer dan geslaagd was. Met vuur, indrukwekkende visuals en een muur van riffs schoot de band furieus uit de startblokken. Vanaf "Creature" veranderde de Golden Circle in een kolkende massa en duurde het niet lang voor de eerste crowdsurfers en moshpits opdoken.
Florent Salfati had zijn publiek volledig in de hand. Tijdens "Blistering" vlogen de fans over de barrières, terwijl "A Line in the Dust" de eerste grote pits aan weerszijden van de catwalk op gang trok. Ook "Lost in a Wave", "Blood Red" en "Self-Made Black Hole" sloegen moeiteloos aan. LANDMVRKS zette zonder twijfel een van de meest energieke sets van de dag neer en deed niemand nog denken aan de oorspronkelijke affiche.
Na al dat gitaargeweld was het de beurt aan Zwangere Guy. Op papier misschien een opvallende naam tussen de rockacts, maar in de praktijk bleek zijn passage verrassend logisch. Linkin Park bouwde zijn carrière tenslotte ook op de combinatie van rock en hiphop. Gorik van Oudheusden wist zelf maar al te goed dat veel aanwezigen vooral voor de headliner gekomen waren, maar speelde daar slim op in. Met de nodige zelfspot en een flinke dosis Brusselse charme won hij gaandeweg steeds meer mensen voor zich.
Zijn set leefde niet alleen van zware beats en scherpe teksten, maar ook van openhartigheid. Persoonlijke verhalen gaven nummers als "Gorik Pt. 1", "Wie is Guy?" en "Beter Leven" extra lading. Het live-debuut van "Quatre Mains" verliep nog niet helemaal vlekkeloos, maar deed weinig af aan een optreden dat duidelijk meer mensen wist te raken dan vooraf misschien verwacht werd. Toen "Papucho" de set afsloot, zong een groot deel van de weide luid mee.
Clipse kreeg daarna de moeilijke opdracht om dat momentum vast te houden, maar slaagde daar amper in. Het legendarische hiphopduo uit Virginia Beach speelde een set die weinig dynamiek kende en moeilijk boven de festivaldrukte uitsteeg. Ondanks klassiekers als "Keys Open Doors" en "Grindin'" bleef de reactie op de weide eerder lauw. Het warme zomerweer nodigde zelfs vaker uit om even in het gras te gaan zitten dan om richting podium te trekken.
Met Papa Roach kwam de sfeer gelukkig opnieuw volledig tot leven. De Amerikanen bewezen nog altijd perfect te weten hoe je een festivalpubliek inpakt. Na opener "Even If It Kills Me" volgde al snel een stortvloed aan klassiekers. "Blood Brothers", "Dead Cell", "...To Be Loved" en "Getting Away With Murder" katapulteerden Werchter moeiteloos terug naar het begin van deze eeuw.
Frontman Jacoby Shaddix was zichtbaar in topvorm en kreeg tijdens "See U in Hell" en "BRAINDEAD" zelfs gezelschap van zijn zonen Jagger en Brixton. Even later volgde met "Scars" het emotionele rustpunt, waarna een medley met verwijzingen naar Korn, Deftones, Limp Bizkit en System of a Down de nostalgie nog verder opdreef. Uiteraard mocht afsluiter "Last Resort" niet ontbreken. Nog voor het refrein begon, veranderde de volledige weide in één gigantisch meezingkoor.
Daarna was het eindelijk tijd voor waar duizenden fans de hele dag op gewacht hadden. Zoals wel vaker verscheen eerst de inmiddels bekende aftelklok op de schermen. Terwijl Slipknots "Duality" door de luidsprekers galmde en een lichte regenbui over de festivalweide trok, liep de spanning voelbaar op. Exact op nul verscheen Linkin Park op het podium en zette de band meteen stevig de toon met "The Emptiness Machine".
De vernieuwde bezetting bewees opnieuw waarom ze ook zonder Chester Bennington overeind blijft. Emily Armstrong oogde zelfverzekerder dan ooit en bracht zowel nieuw als oud materiaal met overtuiging. Nieuwe nummers als "Up From the Bottom", "Cut the Bridge" en "Heavy Is the Crown" werden moeiteloos naast klassiekers geplaatst en kregen opvallend veel respons van het publiek.
De oudere songs blijven vanzelfsprekend de grootste uitdaging, maar ook daar hield Armstrong moeiteloos stand. "Somewhere I Belong", "Waiting for the End" en "One Step Closer" werden luid meegezongen en kregen een enthousiaste ontvangst. Mike Shinoda vormde ondertussen opnieuw het kloppende hart van de show. Zijn rapstukken bleven messcherp en met "Where'd You Go" bracht hij ook even zijn Fort Minor-verleden terug naar Werchter. Joe Hahn kreeg op zijn beurt opnieuw ruimte om te tonen hoe belangrijk elektronische elementen altijd al binnen Linkin Park zijn geweest.
Halverwege volgde een emotioneel blok met "Lost" en "Breaking the Habit", waarna "What I've Done" opnieuw alle remmen losgooide. Ook "Numb", dat begon in een verrassend reggaejasje na interactie met het publiek, zorgde voor een van de leukste momenten van de avond.
Tijdens de bisronde ging het dak er definitief af. "Papercut", "In the End" en afsluiter "Faint" zorgden nog één keer voor een uitzinnige festivalweide, inclusief een laatste explosie van confetti. Wie nog twijfelde of deze nieuwe versie van Linkin Park ook op de grootste festivalpodia overeind blijft, kreeg gisteren een overtuigend antwoord. Werchter Parklife kreeg een headliner die moeiteloos bewees waarom Linkin Park nog altijd tot de absolute top behoort.
