Hemelvaartweekend in mei. Een lang weekend voor velen, een religieuze feestdag voor anderen, maar voor een specifieke groep mensen wordt dit verlengde weekend al 13 jaar lang geassocieerd met een festival in het gezellige Oost-Vlaamse stadje Zottegem: Dunk!Festival. Net zoals de voorbije jaren werd Jeugheem De Popelier omgebouwd tot een festivalterrein en trok een bont internationaal gezelschap muziekliefhebbers gewapend met tent en ander kampeermateriaal daarheen. Hun doel: sfeervolle muziek beleven, bekijken, beluisteren en nieuwe parels uit de underground delven. Dit jaar werden niet minder dan 44 bands van allerlei experimenteel pluimage verdeeld over 3 podia: Eerst en vooral het klassieke hoofdpodium, die in een nieuwe en grotere tent werd ondergebracht. Ten tweede was er de Stargazer Stage voor experimentele acts, maar de meest opvallende nieuwigheid was de evolutie van de geïmproviseerde Forest Shows naar Forest Shows met een fysiek podium. Met de finale inplanning werd helaas wel een keuzeprobleem gecreëerd, aangezien Forest Shows steeds samen met een show in de Stargazer Stage plaatsvonden. Het cliché zegt hierbij dat kiezen gelijk staat aan verliezen en hierdoor enkele bands helaas niet altijd op de publieke belangstelling konden rekenen die ze verdienden. Ook uw reporter moest uiteindelijk keuzes maken. Op deze eerste dag maakte Snoozecontrol bijvoorbeeld de keuze om te focussen op acts op de Main Stage en de Stargazer Stage. Een uitgebreid verslag van de openingsdag kan u hieronder lezen.
Vooraleer het muzikale aspect van deze editie verder te belichten, verdient een andere stralende gaste een vernoeming voor haar brandende en continue aanwezigheid: de zon. Haar combi-ticket stuwde de vakantie- en festivalsfeer op dit gezellige festival naar nog straffere hoogtes. De van nature al warme medewerkers en vrijwilligers van het festival deden de rest om iedere festivalganger een voldaan gevoel of gewoon wat verfrissing te bezorgen. Nu nog de muziek.
Latijns-Amerika is niet bepaald een streek die bekend staat voor zijn instrumentale rock, maar onbekend maakt onbemind. Vanuit die streek konden twee bands overtuigd worden om hun muziek voor de eerste keer live te presenteren aan een Europees publiek. La Ciencia Simple uit Chili, die zelfs voor zijn allereerste internationale optreden ooit stond, kreeg het hoofdpodium toegewezen, terwijl het Mexicaanse band Run Golden Boys een uurtje later de Stargazer Stage mocht openen. Ook deze band stond trouwens voor haar eerste Europese optreden.
De eerste keer is altijd lastig, maar gelukkig groeiden beide artiesten stelselmatig tijdens hun set. De openingstracks van La Ciencia Simple dienden als een soort kennismakingsronde met de experimentele post-rock met elektronische fantasietjes van de Chilenen. Na een nummer of twee ging de intensiteit planmatig de hoogte in en werd de verhoopte vertrouwensband tussen artiest en publiek bezegeld. Spontane reacties bleven tijdens de hardere nummers niet achterwege. Met enkele voorzichtig psychedelische effecten tijdens de slotnummers toonde ook het belichtingsspel een eerste keer zijn meerwaarde.
Met een goed gevoel verplaatste de aandacht zich vervolgens naar de Stargazer Stage waar Run Golden Boys zich ondertussen had klaargezet. Meteen sprongen de kleurrijke percussieinstrumenten in het oog. Ondanks een pak ervaring in eigen land, getuige hiervan twee albums, was de stress gedurende een tiental minuten zeer zichtbaar aanwezig, maar dankzij de gulle reacties van het publiek groeide het vertrouwen van de band met een zuiders tintje zienderogen. Onder invloed van het keyboard en de handpercussiespeler ontketende hun up-tempo post-rock een kleine Mexicaanse fiesta waarbij zomerse danspasjes niet konden uitblijven. Deze onverwacht dansbare vorm van post-rock zag waarschijnlijk niemand aankomen, maar er werd wel gretig van gesmuld. De siësta, die gewoonlijk op dit uur moest plaatsvinden, werd vandaag uitzonderlijk geschrapt en vervangen door een vroege fiesta. De Dunk!-crew heeft met deze twee bands nogmaals bewezen dat zij professionals zijn in het genre en dat ze een geoefend oog hebben voor talent wereldwijd.
De sfeer zat er op dit vroege uur al helemaal in. Dunk!Festival 2017 was echt van start gegaan, dus was het tijd voor Dunk! om een eerste keer uit te pakken met een band uit de eigen stal: Lost In Kiev. Voor deze band liep de tent een eerste keer serieus vol met volk dat zich gewillige liet meeslepen met de emotionele klanken van "Nuit Noir", het recentste album van de Parijzenaren. Lost In Kiev liet bij elke song vertraagde videobeelden afspelen rond de thema’s kosmos en diepmenselijke emoties. Over elke seconde was nagedacht, waardoor de technisch hoogstaande show meteen als het eerste muzikale hoogtepunt van deze editie mag worden beschouwd. De absolute uitschieter was een onvergetelijke versie van Motions die geen enkele aanwezige ziel onbewogen liet.
Het publiek is ondertussen gewend geraakt aan de snelle opeenvolging van bands. Op de Stargazer Stage maakte het Tsjechische Flash The Readies zich klaar om hun vernieuwde geluid te laten horen. Deze band, die van oorsprong indie rock speelde, gooide het na een split en een doorstart over een andere boeg: post-rock. Dit was het Dunk!-label uiteraard niet ontgaan, langs dewelke het album "Kayos" het levenslicht mocht zien. Het spreekt voor zich dat dit album centraal stond, maar ook de visuele ondersteuning is het vermelden waard. Op het kleine achtergrondscherm werden versnelde beelden uit science-fiction-films afgespeeld waardoor het publiek zich beter een beter beeld kon vormen van de bedoelingen van deze snoeiharde band.
Terug naar het hoofdpodium voor een goedmakertje uit 2016, genaamd Mutiny On The Bounty. Het Luxemburgse collectief - we komen geografisch trouwens steeds dichter bij huis - moest vorig jaar nog op het laatste moment afzeggen, maar kreeg dit jaar een nieuwe kans… en die grepen ze met beide handen. De snedige math rock deed het vuur onmiddellijk in de pan slaan en de technische songs gingen er als zoete broodjes in. De passie en het enthousiasme van de band garandeerden dat het niet bij één opstoot van energie zou blijven. Songs als Michael Jackson zetten een ondertussen in zweet badende tent aan tot spontane interactie met de band…en uiteraard nog meer bewegen. Missie ruimschoots volbracht en het voorval uit 2016 was helemaal vergeten.
Uithijgend ging het weer richting Stargazer Stage en onderweg kwamen we de eerste zonverbrandde ledematen tegen, maar dit mocht geen obstakel vormen voor een nieuwe uitdaging. Als we er de kaart bijnemen, dan zien we dat met Terraformer de eerste band van eigen bodem aantrad. Een kleine drie kwartier lang wisten de Luikenaren non-stop te begeesteren met atmosferische post-rock/sludge songs uit het vorig jaar uitgebrachte album "Mineral", aangevuld met wat ouder werk. Als de zon op dit tijdstip geen duisternis of schemering toestond, dan zorgde Terraformer daar wel voor.
Dat ons eigen landje stevig vertegenwoordigd was op de openingsdag is een understatement. Bovendien klinken de namen als een klok en hebben ze allemaal een interessante plaats op het uurrooster gekregen. Van eenmansproject Ashtoreth helaas geen verslag vanwege het concept ‘Kiezen is Verliezen’, des te meer van The Black Heart Rebellion en later op de avond… nog een verrassing.
Het Gentse project The Black Heart Rebellion kreeg al de nodige aandacht tijdens onze preview en dat was niet meer dan terecht. Een optreden van The Black Heart Rebellion zal altijd een geweldige belevenis blijven. Zanger Pieter Uyttenhove sleurde voor aanvang een vreemd uitziende kist mee het podium op. Deze bleek bellen en andere onverwachte instrumenten te bevatten om hun ritueel mee vorm te geven. Het woord 'optreden' of 'performance' kunnen we in deze context in dit geval beter vervangen door ‘ritueel’. Voor de zoveelste keer vandaag werden de aanwezigen bij de haren gesleurd om mee te gaan in deze keer een ritualistisch verhaal onder leiding van hogepriester Uyttenhove en zijn dienaren. 4 songs uit hun laatste album toonden zich verrassend complementair met de single For Lucia en drie nummers uit hun doorbraakalbum "Har Nevo". Op het slotnummer Violent Love voegde een zangeres extra kracht toe aan de vocale prestatie.
Zoals u al merkt werd er tussen de optredens door niet veel rust voorzien, maar misschien was Spurv wel het tactisch ingeplande rustpunt voor de aanwezigen die het bos nog even links lieten liggen. De beloftevolle Noorse band bracht 4 nummers, waarvan er 2 moeiteloos de 10 minuten overschreden. Lange, emotionele, opbouwende stukken zorgen in eerste instantie voor de nodige rustmomenten, maar deden ook dienst als bouwstenen voor explosies van geluid. Spurv maakte van de gelegenheid gebruik om een gloednieuw nummer in de setlist te steken. Deze zal ergens in het najaar te beluisteren zijn op hun eerste langspeler. Onze interesse is in elk geval gewekt.
Voor meer post-rock op de klassieke leest kon het onvermoeibare publiek terecht bij de Zweden van pg.lost. Zonder af te wijken van hun concept van post-rock met een subtiele elektronische touch, heeft pg.lost een plaatsje onder de groten van het genre verworven. Daarnaast zijn ze ook een ‘regular’ op Dunk!Festival, waar de band en het publiek ondertussen een stevige historische band hebben opgebouwd. Ondanks een stevige input van hun album "Versus" uit 2016, was het toch de klassieker Yes I Am die op het meeste bijval kon rekenen. pg.lost slaagde er bijgevolg makkelijk in om het opgebouwde respect tussen performer en toeschouwers te bevestigen, zonder grote verrassingen uit de hoed te toveren.
Ondertussen is het officieel avond geworden boven Zottegem, maar van afkoeling is nog geen sprake. Enkele alinea’s geleden spraken we nog over een verrassing van eigen bodem. Oorspronkelijk had de Amerikaanse singer-songwriter Emma Ruth Rundle nu de Stargazer Stage moeten afsluiten, maar wegens ziekte moest de organisatie op zoek naar een vervanger. Gedurende de laatste 24 uur voor de start van het festival sijpelde het nieuws door dat het West-Vlaamse Steak Number Eight akkoord was gegaan om in te vallen. De sludge metal van Steak Number Eight is met niets te vergelijken met de klank van Emma Ruth Rundle, maar daar zou achteraf niemand om morren. Al van bij de start van de set veranderde het normaal zo gedisciplineerde post-rockpubliek in een uitzinnige bende wilden die de tent wilde afbreken. Tijdens ieder nummer werd een spontaan pogokampioenschap ingezet, viel er een moshpit te noteren of werden er crowdsurfers tot haast tegen het dak van de tent gegooid. De laatste restjes energie moesten weg en zanger Brent Vanneste, inclusief foute snor, zou persoonlijk het laatste restje energie uit het publiek persen. Een crowdsurfmoment van Vanneste zelf was de kers op de taart van een loeiharde brok intense muziek die de Stargazer Stage nog vele uren nadien naar zweet zou laten ruiken.
De headliner van de dag kwam uit de VS. Swans is hun naam, Michael Gira de drijvende kracht achter het project en ‘Luid, Luider, Luidst’ is hun credo. We kunnen de organisatie zeker begrijpen dat deze artiest als headliner geprogrammeerd moest worden, maar hun muziek hield ook de nodige risico’s in. Swans is live dan ook niet zomaar luid. Hun decibelreputatie is gigantisch en de mastodont bevestigde dit al vanaf het eerste nummer. Er volgden ellenlange composities waarin Michael Gira dirigent was voor een nonchalante bende kauwgom kauwende muzikanten van middelbare leeftijd. Ondanks de ogenschijnlijk nonchalante houding was elke muzikant alert voor de aanwijzingen van hun leider. Maar zo relax als vooral lap steel-speler Christoff Hahn en gitarist Norman Westberg op het podium stonden, zo groot was de uitdaging voor alle andere aanwezige trommelvliezen om de opeenvolgende muren van geluid te overleven.
Tijdens de set zelf konden we onder andere Cloud of Unknowing en The Glowing Man (beide van het laatste album "The Glowing Man") onderscheiden tussen de klankspelen die keer op keer nieuwe climaxgolven in gang zetten.
De definitie van het woord loeihard werd bij iedere golf naar nieuwe extremen gestuwd en de decibels hadden destructieve gevolgen. Voor veel mensen was dit gewoon van het luidruchtige teveel. Zelfs onze ingewanden begonnen te daveren. Hier zat de zangstijl van Michael Gira natuurlijk ook voor iets tussen. Zijn sjamanistische keelklanken maakte van het koppige deel van het publiek dat bleef staan zijn slaven die de in totaal 2 en een half uur(!) durende opeenvolging van auditieve destructie nog lang zouden herinneren. Volgens bepaalde bronnen zijn er op dit eigenste moment nog steeds mensen die de volledige set van Swans tussen hun oren horen nazinderen. Dunk!Festival heeft met deze headliner zin voor risico getoond, maar dit nochtans indrukwekkende geluid van een legendarische band met klassemuzikanten was helaas slechts voor een minderheid van het publiek weggelegd. Wij gingen achteraf vermoeid, maar voldaan en vooral met ferm suizende oren slapen om fris aan de start van dag 2 te kunnen staan
CONCLUSIE VAN DAG 1: Dag 1 werd een ferme boterham. Talent uit onverwachte streken mocht zich voorstellen aan een nieuw publiek, waardoor de zenuwen zeker te vergeven zijn. Ontdekken en experimenteren gebeurt nu eenmaal met vallen en opstaan. Lost In Kiev zorgde voor het eerste grote hoogtepunt van de dag en zou de aanzet zijn voor nog veel meer hoogtepunten. Met spijt in het hart moest het publiek drie maal kiezen tussen twee tegelijkertijd actieve podia. Met dank aan Steak Number Eight werd het beest in de post-rockers eens helemaal losgelaten en als afsluiter bewees de organisatie dat ook zij het risico niet schuwen door het oorverdovende instituut Swans meer dan twee uur lang Swans te laten zijn.
