Bij 40 jaar The Kids hoort ook een heel persoonlijk verhaal, 36 jaar fan zijnde van deze Belgische punkers. Rond mijn 15ste kwam ons moeder opzetten met de LP Living In The 20th Century De voormalige drummer César Jenssen kwam frequent in de garage waar mijn moeder werkte, en bezorgde haar deze LP met de handtekening van alle andere bandleden. Toen Ludo Mariman, Danny De Haes en Luc Van Der Poel. Ik was direct onder de indruk van songs als Queen of Spade, Dance the night away en vooral het sterk onderschatte Sorrow. Gaandeweg, na het uitbrengen van Black Out met There will be no next time, besloot ik me wat meer te gaan verdiepen in het fenomeen The Kids. In onze plaatselijke platenwinkel, waar de mensen je nog bij naam kennen, wisten ze dat ik fan was van o.a. The Kids. Ze stelden me dan ook voor de twee eerste LP's aan te kopen. The Kids en Naughty Kids waren een mijlpaal, waardoor ik prompt een punkfan ben geworden. Met alle gevolgen van dien. Met dank aan mijn moeder! Tot daar mijn heel persoonlijke bijdrage aan deze recensie. Het optreden in Ancienne Belgique was compleet uitverkocht. We zagen vooral mensen, net als ik, die uitzagen naar een potje nostalgie uit hun jonge tijd.
The Jagged Frequency brengen volgens hun biografie: psychedelisch fuzz-garagerock. Het energieke duo deed ons, wat performance betreft, wat denken aan wat acts als White Stripes of Black Box Revelation plegen te doen. Niet dat de muziek van The Jagged Frequency echt in verlengde ligt van deze twee voorbeelden. Maar de dosis energie die ze tentoon spreiden kan je daar dan weer wel mee vergelijken. Over 'vergelijken gesproken' deze jongens brengen een heel unieke samensmelting tussen muziekstijlen, waardoor je op hun muziek geen label kan kleven. Goed zo! Wij houden daar niet van, van mensen in 'hokjes duwen'.
Wat vooral blijkt is dat frontman Rafael Valles Hilario een charismatische uitstraling heeft die we ook terugvinden bij grootheden als daar zijn Jim Morrison van The Doors. Hij beweegt over het podium alsof de demonen in zijn hoofd het hebben over genomen. Iets wat Jim ook deed, al dan niet onder invloed. De drum salvo's van Reno De Ben klinken als stevige mokerslagen. En geven het ritme aan waarop Rafael zijn heel integrerende danspassen naar voor brengt. Wat ons vooral opvalt is dat dit duo een soort psychedelische garagerock brengt waardoor je als aanhoorder in een trance terecht komt en als in hypnose staat mee te dansen. Want stil staan op deze aanstekelijke psychedelische muziek is onmogelijk. Zelfs een publiek dat puur kwam om 40 jaar hun helden te vieren, was danig onder de indruk vernamen we achteraf. Wijzelf uiteraard nog meer!
Met de bedoeling hier een wervelend feestje te bouwen legden The Kids de lat al vanaf het begin vrij hoog. Zonder daar teveel woorden aan vuil te maken spuwden Ludo en de zijnen de ene na de andere punk gorgel op het publiek af. No Monarchy, Bloody Belgium, Facist Cops het zijn songs die medio 2016 nog steeds staan als een huis. Ze werden met de nodige vuurkracht gebracht. Ludo liet vooral zijn uitstraling en bulderende stem voor zich spreken, tot het zweet op zijn lippen stond. Maar ook basgitarist Yves V.L. en drummer Tim Jult toonden dat ze voldoende vuurkracht uit hun instrument kunnen halen. Tenslotte was er een heel bewegelijke Luc Van Der Poel die de ene solo uit zijn gitaar toverde, en verwoede pogingen deed vooraan het podium om de aanwezigen tot bewegen aan te zetten.
Dat lukte wel in bepaalde mate, vooral vooraan ontstonden voorzichtige moshpits en dergelijke. Maar al bij al bleek het een vrij rustig publiek te zijn deze avond, naar punk normen dan toch. De meeste handen gingen zelfs nog het meest in de lucht bij There will be no next time, helaas het enige nummer dat een ruim publiek van hen echt blijkt te kennen. Maar gelukkig konden ook songs als bijvoorbeeld Dead Industrie op wat bijval rekenen. De punker in ons ging echter volledig uit de bol op de punksongs die The Kids aanboden. This is Rock'n'roll was dan ook de aanleiding om, vooral vooraan, nog eens stevig een mosh in te zetten. Tot het bouwen van een feestje.
Do You Love the Nazi's werd door het publiek mee geschreeuwd, met een stevige middelvinger in de lucht. Razor Blade For sale klinkt na al die jaren nog steeds als een aanklacht tegen de uitverkoop die punk uiteindelijk aan het worden was. Kortom, de punk uitstraling van toen, bezitten The Kids na 40 jaar nog steeds. Meer nog de meeste van de songs zijn anno 2016 nog altijd harde realiteit.
We kunnen dan ook stellen, dat The Kids na al die jaren nog steeds een punk houding uitstralen, waarbij ze de oneerlijke praktijken in onze maatschappij stevig aanklagen. Maar vooral bewijzen The Kids dat door het aanbieden van een eenvoudige, punk gerichte show je na 40 jaar nog steeds dat publiek uit je hand kan doen eten. De invloeden die ze hebben gehad, en nog steeds blijken te hebben , op bands tegenwoordig? We hebben het zelf onlangs gemerkt. En begrijpen meer dan ooit waarom. De heren boden ons vooral een wervelende show aan, misschien iets minder bewegelijk dan toen, maar nog steeds met die ingesteldheid waardoor ondertekende prompt als een losgeslagen punker wild om zich heen begon te slaan. Na de reguliere set, waarbij het publiek luidkeels If The Kids schreeuwde, werd die song dan ook ingezet. Om daarna nog één keer alles te geven. Ons met een krop in de keel achterlatende, want dit was inderdaad de pot nostalgie waarop we hadden gehoopt op deze zaterdagavond.
The Kids treden naar aanleiding van hun 40 jarig bestaan vandaag (zondag) op in Roma te Borgerhout maar ook nog op vele andere plaatsen, waaronder vrijdag 4 maart Concertzaal De Casino in Sint-Niklaas: http://www.decasino.be/2015/02/40-jaar-the-kids-the-5z/ samen met het al even geweldige The 5z
Voor een compleet tour overzicht verwijzen we jullie graag door naar de website van The Kids zelf: http://www.thekidspunk.eu/gigs.htm
Of Mice & Men
Posted by Snoozecontrol on Wednesday, 25 March 2015
