Er is me deze week meerdere keren de vraag gesteld. ''Erik, Waarom staat er nog geen artikel over het overlijden van Prince op de website snoozecontrol''. In de trend van artikels die ik heb geschreven over mijn twee overleden helden Lou Reed en David Bowie. Nu moet ik eerlijk zijn, toen ik donderdag het nieuws vernam van het overlijden van Prince, die toch een icoon kan genoemd worden binnen de globale muziekwereld. Was ik net als iedereen enorm geschrokken. Maar waar twee voornoemde artiesten mijn muzikale smaken echt hebben vorm gegeven, meer nog mijn levensopvattingen hebben bepaald. Is Prince eerder een fase geweest, een idool voor even. Ik geef eerlijk toe, wel in een heel belangrijke periode in mijn leven. Daarom deze ode aan iemand die ooit mijn muzikale smaken heeft veranderd, tot zelfs bepaald.
We keren terug naar 1984. Als prille twintiger, zoekende naar de muziek die het best bij mij paste, botste ik vaak op de platenkast van mijn ouders of deze van mijn broer. Je moet weten, mijn broer was doorsnee hardrocker ik een new waver. We respecteerden elkaars keuze, en sommige bands of artiesten uit elkanders platenkast konden we wel pruimen. Zo was ik fan van Deep Purple en luisterde hij ook wel naar mijn platen van David Bowie. Maar Prince was in die tijd een uitzondering op de regel. Het was ook de tijd dat er een zekere rivaliteit was tussen Michael Jackson en Prince. Je was voor de ene, of je was voor de andere. Wij waren beide fan van Prince.
Het mag dan clichématig klinken, maar het was wel degelijk de film en gelijknamige LP Purple Rain die ons over de streep trok. Wat mij betreft is de adoratie voor deze artiest ondanks alles zelfs bij die ene langspeelplaat gebleven. De film sloeg in als een bom, ook al was die niet direct heel hoogstaand te noemen, vergeleken met andere films in die periode. Er kwam veel kritiek op het nogal magere verhaal, maar veel lof voor de vele gedreven muzikale momenten van Prince en consorten. De film deed het echter, in navolging van het album en de hitsingles, heel goed.
Dat zijn invloed groot is geweest op artiesten na hem? Daar bestaat geen twijfel over. Ook heeft hij na die klepper Purple Rain nog knappe platen gemaakt. Prince is uitgegroeid tot een icoon zoals Michael Jackson ook één was. Hij kon vaak heel verrassend uit de hoek komen, of plots zijn naam veranderen. Zo bracht hij in 1992 een plaat uit onder de naam 'Love Symbol'.
Experimenteren en verrassende concerten geven, op onverwachte momenten. Het was één van de paradepaardje van de artiest, die we voor altijd zullen kennen onder die naam, Prince. Zo gaf hij in 2014 nog zo een verrassing concert in Botanique:
Ik heb Prince 2 keer live gezien. Die ene keer in Sportpaleis, 1988 is voor mij nog steeds de meest gedenkwaardig passage. De tweede keer was op de festivalweide van Werchter. In 1990 . Maar toen was ik niet langer zo een vurige liefhebber van deze artiest. Nochtans heeft hij nog meerder albums en singles naar voorgebracht die me konden raken. Zoals deze prachtig Kiss.
Ondanks dit alles zal Prince vooral altijd die artiest zijn die één van de mooiste periodes in mijn leven kleur heeft gegeven, een paarse kleur. Daarom deze ode.
How can you just leave me standing?
Alone in a world that's so cold? (So cold)
Maybe I'm just too demanding
Maybe I'm just like my father, too bold
Maybe you're just like my mother
She's never satisfied (She's never satisfied)
Why do we scream at each other
This is what it sounds like
When doves cry
