AC/DC, de Australische hardrock band uit Sydney, werd opgericht in 1973 door Angus en Malcolm Young. De zang werd waargenomen door een zekere Bon Scott. Een alcoholvergiftiging maakte daar op 19/02/1980 helaas vroegtijdig een einde aan. Als vervanger koos de band Brian Johnson. Een geslaagd huwelijk dat al 36 jaar stand houdt. We zijn allemaal opgegroeid met deze typische geraspte stem.
Hoewel heel wat omstaanders het moeilijk hadden met de afwezigheid van Bon Scott, wist AC/DC met Brian aan de microfoon telkens de hogere plaatsen in de charts te bereiken en het succes enkel te vergroten. Een succes dat een dipje kende toen in 1983 drummer Phil Rudd door de band werd ontslagen. Een ontslag waar men later op leek terug te komen. De tweede vervanger Chris Slade werd vriendelijk gevraagd een stap opzij te zetten zodat Rudd kon terugkeren. Dat resulteerde in de cd Ballbreaker in 1995. Ondertussen zijn we al heel wat jaren verder sinds de meest ingrijpende ledenwissel bij AC/DC. Het was blijkbaar niet de laatste radicale omslag: in 2016 krijgt Brian het vreselijke nieuws van zijn dokter dat verder touren permanente gehoorschade zou kunnen betekenen met eventuele doofheid tot gevolg. De media sprong hier gretig op en zoals dat wel vaker gaat met de media werden ook de meest vergezochte geruchten opgeblazen tot haast ware feiten. Deze commotie zorgde er zelfs voor dat Brian in een interview op 15 maart zelf liet weten dat hij zich stilletjes uit de band geschopt voelde.
Op 19 april 2016 kwam de officiële melding van het persagentschap dat de tweede en meest bekende zanger van AC/DC vervangen zal worden door Axl Rose (Guns ’n Roses). Een gerucht dat al weken in de wandelgangen rondspookte en ook door Snoozecontrol reeds werd aangekondigd. Consternatie: is dit echt waar? Hoe is het mogelijk dat men voor een zanger kiest die ondertussen al meer dan 10 jaar lang onder vuur ligt door zijn gebrek aan bereik? Onmiddellijk na de aankondiging kon je op het internet de wrevel haast proeven. Zoals het altijd gaat op het internet zijn er voor- en tegenstanders maar de tegenstanders klinken veel luider. Ook mensen wiens mening we horen te respecteren doen reeds hun zegje. Zo reageert Alice Cooper als voorstander met een motiverende boodschap. Hij dacht eerst dat het een late aprilgrap was maar toen de werkelijkheid doordrong duurde het niet lang alvorens hij het volgende liet optekenen in Rolling Stone:
“I just think that’s such a unique combination.
Whoever has tickets to that show has got the golden ticket, because who doesn’t want to see that?”
En laat dat nu het uitganspunt zijn van de titel van dit stuk; het is inderdaad zo dat wie zijn ticket kocht om AC/DC in zijn meest glorieuze bezetting te aanzien eraan is voor de moeite. Maar voor zij die de band al meerdere malen aan het werk mocht zien is deze intermezzo – het is wellicht van tijdelijke aard ! – een mooi geschenk. Want wie zal kunnen vertellen dat ze Axl Rose zagen als officiële frontman van AC/DC medio 2016? Je verwacht uiteraard met je ticket op zak dat je naar AC/DC zal gaan kijken. Dus het is bizar en tegenstrijdig dat je niet naar AC/DC gaat kijken hoewel je ticket je vertelt dat het wel zo is. Men definieert op het ticket niet wie AC/DC namelijk is. Misschien moeten we verandering in ons leven leren beschouwen als meerwaarde en ons de vraag stellen waarom we geen Axl Rose willen zien in de shows van AC/DC. Macht der gewoonte? De negatieve berichten van de laatste jaren over deze ooit gevierde frontman van het jarenlang ongenaakbare Guns ’N Roses? Heb je jezelf deze vraag al is gesteld?
“Wat als Axl Rose altijd al de frontman is geweest van AC/DC?”
Daarnaast heb ik al enkele malen het woord tijdelijk laten uitblijken tijdens dit schrijven. Het staat namelijk helemaal niet vast hoe de groep zijn toekomst ziet. Wellicht werken ze deze tour af voor de fans die de band nog willen aanschouwen. Desalniettemin gebeurt dit in een line-up die nauwelijks aansluit bij de voorbije 36 jaar en met een zanger die door velen gehaat wordt omwille van zijn hedendaags matige zang en attitude naar de fans toe. En zoals Alice Cooper reeds zei: tickethouders hebben nu een gouden ticket in handen. Wellicht zullen deze shows historische hoogtepunten zijn wanneer we op onze oude dag in het rusthuis zitten na te genieten van een goede vinyl plaat van AC/DC.
Snoozecontrol neemt in deze discussie geen enkel standpunt in naar de beslissing van de band.
