Maudlin cd release "In alle kleuren van de regenboog'' - Cultuurcentrum 'De Grote Post' (Oostende) - 23/02/2018

Review:Concerten
  Erik Vandamme    25 februari 2018

Een bijzonder kleurrijke avond, in een tot de verbeelding sprekende locatie. Dat is de rode draad doorheen deze koude maar aangename vrijdag avond 23 februari. We zakten af naar de Kust voor de CD release van Maudlin. Dit ging door in Cultuurcentrum 'De grote Post' - het voormalige postkantoor van Oostende. Bij het binnenkomen zie je nog steeds de loketten, die gebruikt worden als loket voor de tickets. De atmosfeer van wat de Post vroeger was, hangt nog steeds in de lucht. Hoe nostalgisch dat ook is, wij zakten dus naar Oostende af voor de CD release van Maudlin. Sassuma Arnaa is een heel knappe schijf die ook ons kon bekoren. We schreven daarover: "Deze schijf is een ware ontdekkingsreis. Bij elke luisterbeurt vallen we weer in een andere aangename verrassing. Ook al houden we niet van vergelijkingen, de band is vooral zichzelf. Maar de sound die ze anno 2018 brengen? Doet ons in grote mate terugdenken aan wat Pink Floyd ergens in de jaren '70 deed. Die waren hun tijd ver vooruit" We moeten toegeven, live was van die Pink Floyd invloeden minder te merken, eerder lag dit optreden in verlengde van het betere post rock tot post metal. In de stijl van bijvoorbeeld Neurosis en dergelijke meer. Dit geheel terzijde. Er kwamen nog twee andere bands het feestje inkleuren. Elefant en Partisan zorgden, elk op hun eigen wijze, voor een heel kleurrijk totaalgebeuren.


Elefant: Welkom in absurdistan.

We citeren even de introductie op de facebook pagina van het evenement. ''ELEFANT is het nieuwste muzikale project van Wolf Vanwymeersch (The Van Jets), Mario Govaert, Maarten Flamand (Antler King, Ian Clement) en Stijn Vanmarsenille (Future Old People Are Wizards). Op het podium verschijnt dit gezelschap in witte overalls en geverfde gezichten en ook de muziek is op zijn minst niet alledaags te noemen. Ze mengen zoawel kraut, noise rock, oosterse invloeden, sludge én pop"

foto: Pieter Bouckhout

Onze fotograaf was vooral de absurde aanpak het meest opgevallen. Een stelling waar ik me volledig kan in vinden. Een act van Elefant is vooral zo bijzonder omdat er eigenlijk van alles gebeurd op dat podium. Het is niet alleen de kledij of de geverfde gezichten. Bovendien merk je invloeden uit zoveel uiteenlopende muziekstijlen, dat in principe een chaos zou moeten ontstaan waardoor je prompt afhaakt. Het tegendeel is echter het geval.

Foto: Pieter Bouckhout

De band bestaat uit artiesten die verdomd goed weten waar ze mee bezig zijn. Die ervaring in het vak, zowel instrumentaal, vocaal als hoe je en show moet neerzetten. Zorgt ervoor dat er daardoor een soort structuur ontstaat binnen die chaos, waardoor je prompt overslag gaat. Net door die muziek letterlijk tot leven te brengen door middel van allerlei gebaren tot bevreemdend aanvoelende vocalen. Op diezelfde wijze zoals mimespelers hun publiek inpalmen door eenvoudige lijkende bewegingen zodanig intens uit te beelden, dat het wel lijkt alsof ze van een andere planeet komen. Slaagt Elefant er dan ook in dit optreden heel fysiek te maken.

Bovendien gaan de heren letterlijk hun publiek in de zaal opzoeken, en spreken hen in hun eigen taal voortdurend aan. Waardoor die muziek uiteindelijk niet alleen tot kunstvorm wordt verheven. Maar het publiek letterlijk wordt meegezogen in de absurde wereld die de heren hen aanbiedt. Voorwaar kregen we daardoor dus een heel filmische, bevreemdend tot humoristische set aangeboden. Waarbij inderdaad de grenzen van absurditeit tot de puntjes worden afgetast.

Foto: Pieter Bouckhout

Partisan: De eigenzinnige kijk op het postpunk gebeuren

Ook Partisan bestaat uit muzikanten die ondertussen al heel wat water hebben doorzwommen. Thijs Goethals speelde nog bas bij MAUDLIN. Cédric Goetgebuer (gitaar Rise & Fall) en Ivo De Brabandere (ex-drum Oathbreaker) hebben eveneens de nodige ervaring binnen het muziekgebeuren op de teller staan. Het trio doet de postpunk van ergens de jaren '80 terug heropleven. Zo komen we wel geregeld bands tegen. Partisan bestaat inderdaad uit klasse muzikanten. Vooral waren we onder de indruk van de vocale aankleding, die me wat deed denken aan een kruisbestuiving tussen Ian Curtis (Joy division) en Echo and the Bunnymen. Gerugsteund door vlijmscherpe tot hartverscheurende gitaar partijen en pakkende percussie, omgeven door  walmen van intensieve melancholie. Helaas bleef alles iets teveel die strakke, gezapige lijn uitgaan waardoor de aandacht gaandeweg verslapte.

Foto: Pieter Bouckhout

Begrijp ons niet verkeerd. Partisan brengt wel degelijk het soort postpunk dat tot de puntjes is uitgewerkt en aan de ribben blijft kleven. We voelden ons met een flits terugkeren in de tijd, met beide voeten in het heden. En dat is voorwaar hoe we onze boterham zogenaamde postpunk opleving nog steeds het liefst eten. Echter, na die dosis absurditeit van hun voorgangers. Leek dit optreden een domper op de feestvreugde. Ook dat is logisch, postpunk is nu eenmaal een genre dat draait rond weemoedige duisternis. En donkere melancholie. Daardoor zijn wij namelijk fan geworden van die muziekstijl.

Foto: Pieter Bouckhout

We kunnen dan ook besluiten:

De set had ,wat ons betreft, iets minder routineus gemogen. Puur muzikaal bekeken is er uiteraard geen speld tussen te krijgen. Partisan brengt postpunk van het allerhoogste niveau. Zoveel is wel duidelijk. De weinige bindteksten raken eveneens een snaar, de band speelt bovendien van begin tot einde de pannen van het dak. Zoals enkel grootheden uit het postpunk genre dat plegen te doen. Maar iets meer spontaniteit binnen die set had zeker gemogen. Om ons compleet over de streep te trekken. Is dan ook onze eindconclusie.

Foto: Pieter Bouckhout

Maudlin: flirten met geluidsnormen overschrijden gedrag.

De heren van Maudlin waren blijkbaar onder de indruk van de hoge opkomst voor deze release avond. Zo verwonderlijk is dat niet, de band speelt al veel jaren op torenhoog niveau. Brengt klasse platen uit, en verlegt grenzen binnen stijlen als post metal en aanverwante. Vergeleken we hen, wat hun nieuwste schijf betreft, met Pink Floyd. Dan gaat het live toch een heel andere, strakkere en meer vlijmscherpe weg op. Daar is niets mis mee, integendeel. Het zorgt ervoor dat live dat dak er compleet afgaat.

Foto: Pieter Bouckhout

De lat wordt vanaf die eerste noot hoog gelegd, maar de spontaniteit blijft eveneens overeind staan. Maudlin straalt een gedrevenheid uit die we niet elke dag tegen komen binnen eerder vernoemde post-metal en aanverwante muziekstijlen. Maudlin verlegt niet alleen grenzen binnen één muziekstijl. De band tast alle grenzen van geluidsnormen overschrijdend gedrag af, door telkens te flirten met geluiden die de trommelvliezen te doen barsten. Vooral op de momenten dat naar een climax toe wordt gewerkt, ontstaat een wervelstorm waardoor de hersenpan dreigt te worden ingeslagen.

Foto: Pieter Bouckhout

Flirten met uiteenlopende uitersten. Van zachtmoedige snaren gepluk, langzaam maar zeker opbouwen naar een oorverdovende orkaan uitbarsting. Tot de luisteraar compleet murw is geslagen. Is zowat de rode draad doorheen deze release. Een streepje Pink Floyd merken we alsnog heel subtiel op bij psychedelisch aanvoelende soundscapes. Die dus telkens heel bewust de kop worden ingedrukt door het doen ontstaan van een tsunami. Waardoor prompt, als een donderslag bij heldere hemel, dan weer een alles verwoestende wervelstorm ontstaat. Ook visueel worden intensieve grenzen verlegd. Maudlin maakt namelijk gebruik van tot de verbeelding sprekende beelden op het scherm. Waardoor je als aanhoorder dus niet alleen door het geluid, maar ook door die hypnotiserende beelden wordt meegezogen in een duister tot vooral intens aanvoelende wereld die Maudlin je aanbiedt.

Foto: Pieter Bouckhout

We kunnen dan ook besluiten:

Net door de combinatie tussen opbouwen naar die oorverdovende climax rond een eerder psychedelische achtergrond. En bovendien uitbarstingen van woede, met die bevreemdend aanvoelende beelden die je letterlijk hypnotiseren. Wordt je letterlijk meegezogen naar een heel andere wereld, ver verwijderd van de realiteit. Vooral als de luide climax is bereikt. En de grond onder de voeten begint te daveren. Doet Maudlin haast leterlijk de Apocalyps ontstaan in Oostende. Net dat flirten met geluidsoverschrijdend gedrag is dan ook de grote sterkte van deze band. En dat zetten ze live nog meer in de verf. Is onze eindconclusie.


Of Mice & Men

Posted by Snoozecontrol on Wednesday, 25 March 2015