Life of Agony - A Place where there's No Pain (Napalm Records)

Review:CD-reviews buiten BeNeLux
  Erik Vandamme    28 juli 2017

Begin jaren '90 sloeg het debuut album River Runs Red in als een bom. De plaat werd een mijlpaal, de band Life Of Agony een inspiratiebron voor een gehele generatie. Met vallen en opstaan bleef de band zijn stempel drukken op het 'metal gebeuren'. De fans, en iedereen in dat wereldje, waren dan ook enorm verwonderd toen frontman Keith Caputo plots zichzelf transformeerde tot een vrouw, en Mina Caputo werd. Dat zorgde voor gefronste wenkbrauwen, maar Life Of Agony bewees ondertussen nog steeds stevig te kunnen uithalen. Meer nog, op menig podia deden Life of Agony wervelende feestjes ontstaan waar veel generatiegenoten een punt kunnen aan zuigen.  Eerder dit jaar werd , na circa acht jaar wachten, een nieuws schijf uitgebracht via Napalm Records. We gaven A Place Where there 's No Pain enkele luisterbeurten en stellen vast dat deze band je nog steeds vanaf begin tot einde bij de strot grijpt, zowel vocaal als instrumentaal.


Meet My Maker is een best aanstekelijke song, waarin Mina bovendien bewijst dat haar stembereik niet te lijden heeft onder de transformatie van man tot vrouw. Ook al klinken de songs iets minder rauw, wat meer gepolijst dus, we voelen toch al een eerste adrenalinestoot ontstaan. Ook bij opvolgers Right This Wrong, A Place Where there's no more pain, Dead speak Kindly voelen de riffs, drumsalvo's tot bijzondere vocalen aan vuurpijlen die doorheen je hart snijden, telkens opnieuw. Wie echter zat te wachten op een nieuwe River Runs red zal wellicht een beetje op zijn honger blijven zitten, maar de fans mogen op beide oren slapen. Life of Agony blijkt na al die jaren nog steeds stevig uit te pakken, zonder echter teveel geluidsmuren af te breken. Eerder lijken de songs de meeslepende kant op te gaan. Op zich is daar niets mis mee, wereldschokkend is het evenmin.

Emoties worden echter wel aangesproken op deze schijf, waardoor telkens opnieuw die gevoelige snaar wordt geraakt. Op Walking Catastrophe, Songs for the absued - en feitelijk doorheen de volledige plaat - schreeuwt Mina daarbij haar frustraties uit, je voelt daarbij prompt een kippenvelmoment ontstaan en pinkt zelfs ergens een traan weg. Zonder al te klef te gaan klinken echter. Life Of Agony blijkt medio 2017 dus vooral een band geworden die het soort metal naar voor brengt, waarbij de luisteraar een spiegel wordt voorgehouden en waarbij je hart en ziel diep wordt geraakt. Afsluiter Little Spots of You zet deze stelling nog wat meer in de verf, door in een eerder intimistische sfeer je prompt een krop in de keel te bezorgen.

We Kunnen dan ook besluiten:

De fans die circa acht jaren hebben moeten wachten op een nieuwe schijf, mogen er gerust in zijn. Ook anno 2017 blijkt Life of Agony nog steeds het soort hardrock/metal te brengen dat de gevoelige snaar raakt. Elk van de songs drijven rond die bijzondere stem van Mina, die nog niets van haar kunnen heeft ingeboet door zichzelf te transformeren tot vrouw. Integendeel zelfs. Wereldschokkend tot vernieuwend is A Place where there's no Pain niet. Dit is gewoon een heel leuke, knappe schijf geworden die niets meer of minder toevoegt aan het geheel. Om maar te zeggen, de band levert een fijne plaat af. Maar een klassieker zal deze schijf alvast niet worden, daarvoor stijgen sommige songs iets te weinig boven de middelmaat uit. Een emotionele trip echter, die je van begin tot einde raakt op een enorm gevoelige plaats? Dat dan weer wel. Is onze eindconclusie.

Tracklist:

  1. Meet My Maker
  2. Right This Wrong
  3. A Place Where There's No More Pain
  4. Dead Speak Kindly
  5. A New Low
  6. World Gone Mad
  7. Bag Of Bones
  8. Walking Catastrophe
  9. Song For The Abused
  10. Little Spots Of You